Leestijd 3 minuten, 619 woorden

Door populatiebeheer proberen jagers te bereiken dat een soort in een bepaald leefgebied maximaal aanwezig kan zijn. Dit gebeurt zonder dat daardoor schade aan de omgeving ontstaat. Ook worden onveilige situaties in het verkeer vermeden.

Bij een aanzit jacht neem je plaats op een hoogzit. Dit zorgt ervoor dat je buiten het zicht en de reuk van het dier bevindt. Van nature verwachten dieren geen dreigend gevaar van bovenaf.

Je houdt rekening met de volgende zaken:

• De heersende wind
• Moment dat de zon ondergaat
• Juiste type wapen en bijpassende munitie
• Verrekijker
• Eten/drinken
• Weersomstandigheden inclusief bijpassende kleding
• Vrij schotveld in veilige richtingen

Ruim voor het tijdstip dat de dieren worden verwacht neem je plaats en wacht je stil tot het wild zich vertoont. Correct aanspreken door goed observeren is zeer belangrijk. Je schiet alleen wat vooraf door de jachtleider bekend is gemaakt.

Een dier schieten we alleen als het dwars staat, op het blad. Na het schot blijf je goed observeren waar het dier naartoe gaat als het wegvlucht. Ook bij een absoluut dodelijk schot kan een beschoten dier nog wel honderd meter wegvluchten.

Geschoten dieren worden eventueel gemerkt en ingewanden worden verwijderd. Dit is niet altijd het geval afhankelijk van de situatie en ontheffing.

De aanzichtjacht heeft als voordeel dat je zeer goed kunt aanspreken, rustig kunt beslissen en schieten met een veilige hoek. Bovendien is het prachtig om een paar uur rustig te zitten en de natuur te observeren.

Hieronder leest u een kort verslag van de jager in kwestie.

Na bijna 3 uur zitten was het dan zover. Ik hoorde de reeën uit het bos komen. Gekraak van takken. De konijn hoorde het ook en keek de juiste richting op. Ik hoefde alleen maar zijn blik te volgen. Daar zag ik ze. Als spookachtige schimmen in de schaduw van de bomen. Voorzichtig sluipend de dekking uit. De schemering was al ingedaald. Groene tinten werden goud en daarna grijs. Ik kon ze niet aanspreken. Ze waren nog te ver.

Geduldig wachten. “Ze komen vanzelf dichter naar je toe” zei de ervaren jager. De secondes leken wel minuten. Ik was ze kwijt. Helaas. Na 10 minuten dacht ik dat het niet meer zou gebeuren, het was helemaal prima. Ik heb van ze genoten. Het zitten was heerlijk. Totdat ik plotseling weer wat hoorde. Ik kijk rechts uit de hoogzit. Nee, dat meen je niet?! Ik zag 4 reeën op 70 meter afstand. Snel het geweer pakken. Nee toch niet, eerst netjes aanspreken. Zijn het mannetjes? Hoe oud zijn ze? Welke is de jongste? Staan ze voor mij in een goede schietrichting?

Alle theorie van de opleiding, de gesprekken met mede cursisten en de verhalen van ervaren jagers gingen door mijn hoofd. Ik dacht maar aan 2 woorden om de kalmte te bewaren, veiligheid en weidelijkheid. En dat betekent heel veel in het veld.

Het moment was daar. Tijd om een schot te plaatsen. Ik legde aan. Goed schouderen. De fundamentele principes van schietvaardigheid volgde ik stap voor stap. Goed door het vizier heen kijken. Rustig ademhalen. Vinger langzaam naar de trekker. Het richtkruis op de perfecte plek brengen voor het vitale bladschot. Uitademen, en langzaam druk opbouwen. Het schot ging af ….

Een oorverdovende knal. M’n vizier bewoog een klein beetje omhoog maar ik had de ree in kwestie nog volledig in vizier. Ik vergrendelde direct opnieuw het wapen voor een eventueel volgend schot. Het was niet nodig. Het dier ging per direct om. Met de poten omhoog. Het was in 1 minuut volledig in rust.

Ik zuchtte van opluchting en spanning. Mijn eerste ree. Volgens het “boekje”. Een avond om nooit meer te vergeten. Daarna hebben we het dier opgehaald en ontweid.